Ik ken jou ergens van

IK WEET WAAR IK JE HEB GEZIEN.
VORIGE ZOMER IN FRANKRIJK.
C
Als Sannie het briefje leest, schrikt ze zich rot. Dit kan niet waar zijn… Ze weet zeker dat zij hém niet heeft gezien op de camping. Trouwens, half Nederland gaat in de zomervakantie naar Frankrijk. Carl kan gewoon niet weten dat zij daar was… en al helemaal niet wat er is gebeurd. Dat stomme briefje gooit ze thuis meteen weg. Of beter nog: dat steekt ze in de fik.
Maar Carl laat niet los, hij is net een pitbull. Wat weet hij? Wat wil hij van haar?

Fragment:
In de gang komt Carl naast me lopen. Misschien wil hij vrienden worden omdat ik ook nieuw ben. Dan moet hij wel ophouden met dat gestaar. Ik zie heus wel dat hij steeds naar me kijkt. In de klas, net vanaf het muurtje en nu weer. Hij kijkt niet gewoon, maar alsof hij iets zoekt.
‘Ik ken jou ergens van,’ zegt hij ineens.
Ik draai mijn hoofd opzij. Hij heeft blond haar, groene ogen, een ronde metalen bril, sproetjes op en naast zijn neus en een van zijn voortanden mist een stukje. Ik heb hem echt nooit eerder gezien.
‘Ik jou niet,’ zeg ik en ren gauw de trap op, weg van die starende ogen.

Vanaf 10 jaar. Omslag: Sproud, Haarlem

Recensies

NBD/Biblion
In Sannie’s klas (groep 8) komt na de zomervakantie een nieuwe jongen, Carl, die beweert dat hij haar in Frankrijk op de camping heeft gezien. Sannie weet zeker dat ze hém niet gezien heeft. En ze wil absoluut niet dat Carl weet wat er in Frankrijk is gebeurd, want trots is ze daar niet op. Maar Carl houdt vol. Haar vriendschap met haar beste vriend Lodewijk komt onder druk te staan. Totdat Lodewijk in elkaar geslagen wordt en Carl de reddende engel is. Vlotlezend verhaal waarin langzaam duidelijk wordt wat er in Frankrijk precies is gebeurd en wat Carl daarmee te maken heeft. Korte hoofdstukken; ruime bladspiegel met vrij groot lettertype. Afwijkende typografie wanneer het over de gebeurtenissen in Frankrijk gaat. Open einde. Foto-omslag. Vanaf ca. 10 jaar. (S. van Bruinisse)

Leestafel
Na de zomervakantie gaat Sannie naar groep 8. Omdat ze een klas overslaat, zit ze niet meer bij haar kameraad Lodewijk en daar balen ze alle twee wel van. Lodewijk omdat degenen die hem pesten nu vrij spel hebben, Sannie omdat ze nu in een klas zit met kinderen die ze niet kent, waaronder een nieuwe jongen. Carl heet hij, en hij zit Sannie steeds maar aan te kijken. Wat moet hij toch van haar?
‘Ik ken jou ergens van’, zegt hij.  Maar ze kent hèm niet, en wil niets met hem te maken hebben. Dan laat hij een briefje bij haar achter waarop staat waar hij haar van meent te kennen. En Sannie schrikt.  Want als dat waar is, als hij haar inderdaad gezien heeft in de zomervakantie, dan is hij vast op de hoogte van dat voorval waar zij zo’n spijt van heeft. Ze heeft iets gedaan, of juist niet gedaan, waar ze absoluut niet trots op is, en waarvan ze niet wil dat iemand het ooit te weten komt. En nu zegt een jongen die notabene in dezelfde klas zit dat hij daar van weet! Ze probeert Carl zoveel mogelijk uit de weg te gaan, maar dat valt niet mee. Hij lijkt haar steeds op te zoeken. En dan komt de dag dat hij meehelpt Lodewijk uit handen van de pesters te redden…
Op de achtergrond van dit gegeven speelt nog de situatie thuis: Sannies moeder is kunstenares en Sannie heeft het gevoel dat haar schilderijen meer aandacht krijgen dan zij. En papa heeft het ook veel te druk. Maar het verhaal draait om wat er in de zomervakantie gebeurd is, iets waar de lezer stukje bij beetje achter komt. Het is eigenlijk een eenvoudig verhaal. Hetgeen dat met meer sensatie verteld had kunnen worden, wordt heel simpel verteld. Er is geen onnodige ophef, het verhaal is gedoseerd met precies genoeg aandacht, en het is compleet duidelijk wat het voor Sannie betekent.
Het verhaal is opgesteld in de ik-vorm. Het voorval uit het verleden wordt in een afwijkend lettertype verteld, en de bladspiegel is heel duidelijk. Het leest dus makkelijk zonder dat daardoor afbreuk wordt gedaan aan de kern van het verhaal. (Marjo)